Door: Teun Vastenhouw

 Toen ik aan kwam op ons complex scheen er een klein zonnetje bij een licht blauw wolkendek.  Bij de inschrijftafel zaten Peter B en Marianne D. al klaar om mij met de nodige blijdschap te ontmoeten.
Nu heb ik als gewoonte om eerst altijd “effe” een bakkie te doen, zegt Jan V--- ik betaal. Daar onze barbezetting ook al vroeg aanwezig was stond alles al klaar. Wat zou onze vereniging zijn zonder vrijwilligers? Moet helaas ontdekken dat met het stijgen der jaren deze er niet jonger op worden. De tijd dat er een jong deerne stond of staat kan ik mij niet eens meer herinneren.  Ben ik nu te somber of ben ik realist! Word dit nu een verslag van een leuke jeu de boules avond of een melodramatisch toneel stukje.
Na het pakken van een nummer bordje (dames en heren bordjes liggen gescheiden) speelde ik de eerste wedstrijd met Sina. En….. we wonnen met 13-12. Onze tegenstander was zo vervelend om steeds onze ballen weg te schieten of het butje te verplaatsen en dat steeds naar hun liggende bal. Gelukkig kregen wij dat bij een 5-10 achterstand door en gingen het zelfde doen als zij en voor dat zij van strategie konden veranderen was de wedstrijd al afgelopen. Het was gewoon een leuk spelletje geworden. Zij trakteerden zelfs op koffie (ze moest 20 euro wisselen en vond het zo klungelig zo’n groot bedrag voor één bakkie). Ik zelf hoop nog veel van deze mensen tegen te komen, dus mensen gewoon 20 euro mee nemen, ik offer me wel op, je bent ten slotte niet voor niets een Nederlander.
Na dit voor mij prettig intermezzo begonnen we aan de tweede ronde met een andere zeer sympathieke dame. Ook al wonnen we niet, ook deze party werd door alle vier als zeer prettig ervaren. Jammer was alleen dat er bij de tegenstrever een mannetje liep die steeds onze zeer goed geplaatste ballen weg schoot. Wel zo hard, dat je na afloop van de mène je de blubber liep om de ballen op te halen. Hij dacht zeker dat we met bergschoenen speelden (Ron H). Ook nu bleek dat de combinatie wedstrijdspeler en recreatie lid veel speelplezier gaf. Wat denk je!, zat er weer zo’n 20 euro vrouwtje in ons viertal: ..... “jongens wat willen jullie drinken” Nou dat was niet tegen dove mansoren, doe mij maar een Palm ( bier ). Tja, we verloren met 11-13.
Mijn derde wedstrijd verliep wat vlugger je kon merken dat onze tegenstanders al twee zware wedstrijden achter de rug hadden. Dat was dan ook te merken in de stand: 13-03. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat mijn maat alles op het butje plaatste. Mijn geluk kon niet op. Wat denk je, vroeg het verliezend team “Willen jullie nog wat drinken” nou ik was al binnen, doe mij maar een pilsje en een stukje kaas, gratis beschikbaar gesteld door de club.
Hopelijk hebben jullie allemaal ook zo’n schitterende avond gehad als ik. Twee gewonnen één verloren en de hele avond vrij gehouden. Dat lukte mij vroeger niet eens toen ik nog een jonge god was.
Lieve mensen ik wil afsluiten met een gezegde uit 1523 in ons Scharredorp en dat luid:
    “Om alle man van pas te maken en door iedereen bemind,
     dat zijn de onmogelijkste zaken die men in de wereld vindt”

 OJA,  ER LIGGEN TWEE BALLEN BIJ HET BUTJE ZEGT DE ÉÉN TEGEN DE ANDER, WAAROM SCHIETEN ZE ALLEEN OP MIJ EN NIET OP JOU. ZEGT DE ANDER, JIJ LIGT DICHTER BIJ HET BUTJE, DAN BEN JE NOU EENMAAL POPULAIRDER.  
                                             DE BALLEN  TEUN VASTENHOUW