VERSLAG  ONTMOETINGSTOERNOOI  30  SEPTEMBER  2011

Door Alfons Verstraeten

Daags tevoren is het alweer duidelijk. Iedere maand opnieuw blijkt het   ontmoetingstoernooi van onze vereniging een succesformule te zijn. Het aantal inschrijvingen op het prikbord in de gang beslaat bijna het volledige formulier, met rechtsbovenaan in viltschrift erbij geschreven: - we spelen binnen -.

   Vrijdagavond kwart over zeven, het terras vult zich met de deelnemers.

    “ Spelen we binnen ? “ 

    “ Het is nou toch nog wel erg lekker buiten “

    “ Maar het koelt snel af, hoor “

    “ Nou en of, tot tien graden zeggen ze, dan wil ik wel naar binnen !  

De krabbel op het inschrijformulier leidt tot een geanimeerde discussie.

Maar ieder die aan komt lopen en niet alleen naar de nog steeds zonnige blauwe lucht kijkt, is erg stellig.

 “  Binnen spelen, nee toch ? “

 “  Nee hoor, moet je daar maar eens kijken “

Buiten op de stoeptegels staan wit gekrijt alvast de cijfers, waar ieder zich straks met ploeggenoot en opponenten verzamelt.

 “ Toch buiten ? “,

 “ Dan had ik misschien wel wat warmers aan moeten trekken “

Elk weer blijkt ook nu weer voor-en tegenstanders te kennen.

 Het verlossende woord valt kort na acht uur. Na zo’n zomer heeft de organisatie niet op zo’n mooie nazomer gerekend, conclusie: - we spelen buiten -.

Het winterseizoen laat nog ruim een etmaal op zich wachten. De vele verregende partijen kunnen worden vergeten. Of waren dat er uiteindelijk toch niet zoveel ?

De wintertijd is voorlopig nog niet in beeld, maar wel valt de schemering als de eerste partij op het punt staat te beginnen. De verlichting wordt ontstoken, het toernooi gaat van start.

Als je als eenvoudige liefhebber van het spel alleen maar op een doordeweekse ochtend speelt en verder niet aan competities deelneemt, is een ontmoetingstoernooi

een ontmoeting met clubgenoten die je niet elke week treft, maar ook een echte wedstrijd. Er vallen tenslotte prijzen te winnen en als je echt bij de besten hoort, mag je als gelauwerde met je trofee op de foto voor het clubblad.

Net zoals bij zoveel sporten en spelen is het ook bij jeu de boules de vraag waarom het de ene keer beter, of in ieder geval minder slecht gaat dan de andere keer. Ofwel waarom het soms wél lukt en vaak helemaal niet of zelfs totaal mislukt. Of nog anders gezegd: wat kun je eraan doen om het spel succesvol of in ieder geval niet al te desastreus te laten verlopen.

Ook deze avond is er weer een van veel wisselvalligheden, waarbij je je afvraagt

waar en hoe je het anders, maar dan ook beter had kunnen aanpakken.

 “ Wie heeft er een muntje om te tossen ? “

 “ Kop of munt ? ”

Wat je ook kiest, de uitkomst is ongewis. Maar als je de baan kunt uitzoeken en als eerste mag beginnen, dan heb je al iets wat je kunt beïnvloeden. Natuurlijk moet je op elk type baan kunnen spelen, maar als je de laatste keren op een baan speelde die weinig reden tot tevredenheid gaf, wat doe je dan ?:

 “ Ja, laten we deze keer die gladde baan daar maar nemen. “

 “ Is dat jouw voorkeursbaan ? ”

   Terwijl de keuze van de baan arbitrair blijft, is het daarna als eerste mogen plaatsen

toch altijd een pré, al was het maar vanwege het gezegde; de eerste klap is een daalder waard.

Als je maat redelijk plaatst en je zelf de neiging hebt om zo af en toe niet onverdienstelijk te tireren, ook al levert dat niet altijd het gewenste reulaat op, dan ben je in potentie een koppel dat succes kan boeken.

Maar nee, deze parij eindigt met verlies, ondanks een goede come-back in de slotfase.

De sfeer op het terras is weer zoals altijd gemoedelijk. De terugblik op de gespeelde partij neemt meestal maar kort tijd in beslag. En een bespreking van de tactiek voor de volgende partij is niet aan de orde.  Ieder blijft voorlopig  nog in het ongewisse met en tegen wie het toernooi wordt voortgezet.

 “ Nou, dan spelen wij tegen jullie “

 “ Hebben jullie een butje ?  “

De tweede partij begint en de keuze valt op een andere baan, al was het maar voor de afwisseling. Het lot heeft bepaald dat je vrouw nu je tegenstander is

Als je in de eerste parij een enkele keer raak hebt geschoten, blijf je maar het liefst

in de rol van tireur, zolang je maat zich teminste als plaatser wil blijven profileren.

Door schade en schande wijs geworden weet je ondertussen wat de beste afstand voor jou is om een beetje geslaagd te kunnen tireren. Het komt er dan ook op aan om op deze afstand de but uit te gooien. Maar als de tegenstander daarover afwijkende ideeën heeft en bij herhaling aan de beurt is, dan kom je niet zover met nobele gedachten over het ideaal aantal meters van jou tot de but.

De partij eindigt opnieuw in een nederlaag, maar het verlies is beperkt.

Als je eerder al eens met 13-0 van je vrouw verloren hebt, is elke andere uitslag daarna tegen haar een gunstiger resulaat, met minder “ traumatische ” gevolgen.

 De rustpauze tussen de tweede en derde partij wordt zoals gebruikelijk door menigeen al licht-alcoholisch ingekleurd. Een vervolg op het gesprek over binnen of buiten spelen is al lang niet meer aan de orde. Wat rest is het aangenaam gevoel van een prachtige nazomeravond op het volledig gevulde terras van onze bloeiende vereniging.

De aankondiging voor de derde partij volgt. Het komt er nu op aan de concentratie

vast te houden en niet al bij voorbaat moreel de verliezer te zijn, al liggen er al twee nederlagen achter je.

 “ Een nieuwe ronde, nieuwe kansen “

 “ Ja, ik ga deze keer wel eens plaatsen “

En warempel. De rolwisseling met een superieure maat als tireur, op weer een andere baan met een paar forse boogworpen die de tegenpartij ontregelen, leidt tot winst.

   Het is maar een spel, maar toch. Een toernooi afsluiten met in ieder geval één

   winstpartij geeft toch meer voldoening dan het bittere zuur van 100 % verlies.

    En de prijsuireiking is feestelijker dan ooit. De echte winnaars gaan natuurlijk weer op

   de foto. Deze keer bij afwezigheid van de officiële verenigingstograaf vereeuwigd door

   de fotogaraaf-van-dienst voor deze avond. En daarna worden alle andere deelnemers

   niet één voor één afgeroepen om naar de prijzentafel te gaan, maar per tafel.

   Als gelijkwaardige verliezers gaan de tafelgenoten in optocht of soms zelfs nog

   uitbundiger de prijzen in ontvangst nemen. Het geeft zichtbaar een gevoel

   van verbondenheid, zo samen het verlies te delen op weg naar toch een prijs voor ieder.