Verslag Ontmoetingstoernooi van 27
januari.
Door : Leo van der Meer
27 Januari
2012, een dag om niet snel te vergeten, zeker niet voor de winnares van
het ontmoetingstournooi: Lenie Maas. Het is n.l. de dag dat Willem
Holleeder weer vrij rondloopt en de huizenmarkt zijn dieptepunt nog niet
heeft bereikt. Maar daar kunnen wij eenvoudige boulers niets aan
veranderen; de vorst eindelijk zijn intrede doet, bij het weggaan vanaf
de parkeerplaats moesten de ramen al weer ijsvrij gemaakt worden. Het is
wel te hopen dat er dit jaar ijs komt op de sloten.
Terug naar het balletje gooien. Altijd weer een beetje van hoe zal het
gaan, tref ik nou ook eens een goede tireur, maar dat zijn eigenlijk
bijzaken, het gaat om de sfeer en die was super goed. Eindelijk het
moment dat de plankjes gekozen worden, wie met wie. Persoonlijk trof ik
een goede tireerder n.l. Jan Vuijk, hij had zijn avond alles werd
weggeknald. Als plaatser is dat wel genieten. Je probeert altijd te
winnen, al zeg ik wel eens dat het me niet uitmaakt, maar dan sta ik
meestal ver achter.
Jeu de boules is een fantastische bezigheid, je voelt bij iedereen best
veel strijd. Bij het vorderen van de leeftijd komt gemakzucht in het
spel, vooral bij het plaatsen, maar het komt nooit tot een rel. Bij het
tireren hoor je wel vaak een kreet van OH wat zonde, hij lag zo mooi,
nou probeer het dan maar weer bij de volgende ronde. Maar als de stand
boven de negen nul is gestegen dat heb ik liever niet, daar kan ik erg
slecht tegen. Er nogmaals extra tegenaan gaan dat maakt de tegen- partij
altijd nerveus en bij de volgende werpronde staan ze dan voor de
moeilijke keus. Geven we deze ronde weg of gaan we er nog voor. We
willen er natuurlijk met de volle winst vandoor. Dan maar verdedigend
spel, boules voor de but als laatste optie geprobeerd, maar ook deze
boules werden allen met gemak weg getorpedeerd. Verlies of winst wat
maakt het uit, het zijn geen beleggingsfondsen. Hooguit doe je een keer
bij een slechte bal je wenkbrauwen fronsen.
Leo van Berkel heeft weer mooi foto materiaal gemaakt, er waren partijen
die daarvoor even werden gestaakt. Ook Margriet van Dijk heeft op
voortreffelijke wijze voor 76 mensen koffie, thee, later wijn en bier
geschonken net zoveel ze wensten. Wat te denken van Marianne Distelbrink
de verzorgster van de narcissen. Het lijkt zo gewoon, maar het is echt
geweldig, we kunnen haar niet missen. Dan ook nog even de organisatie de
leiding van het toernooi bedanken, Peter Bisschops en Dick Weijers. Ze
verdienen bloemen met ranken.
