Lid van de Nederlandse Jeu des boules bond

Kees van Ruiten

.
Een dag met twee gezichten kunnen we wel stellen. Als we alle zes doubletten partijen netjes en overtuigend staan te winnen, dan is het toch wel heel raar dat we de twee tripletten partijen er niets van bakken en kansloos naar de kantine gestuurd worden.

.

In de eerste ronde werden alle drie de doubletten partijen met volle overtuiging gewonnen. Peter Koome en Yvonne Heus openden de score, na 3-0 en 3-4 liepen ze in een goed half uur naar 13-4. Debby Cowan en Sjaak van der Geest waren erg resoluut in hun partij en denderden in 40 minuten over hun opponenten heen met 13-3. Robert Loesberg en Ron Heus hadden iets meer tijd nodig om de familie Walvis op de knieën te krijgen, maar zeker met zoveel overtuiging als de anderen: 13-5. Wederom een 3-0 voorsprong na de eerste ronde.

Een heel ander beeld gaven de beide tripletten partijen, Debby, Robert en Ron (toch niet de minsten zou je denken) hadden bij 4-5 nog even een opleving naar 7-5, maar daarna was het over en uit. Het liep niet, het plaatsen en tireren lukten opeens niet meer, het was het gewoon niet 7-13. Hetzelfde beeld was er bij het andere team met Yvonne, Hans en Peter, bij 0-6 kon er nog wat terug gedaan worden, maar ook dat was een wassen neus. Wat er ook geprobeerd werd, niets leidde tot een beter resultaat 6-13. Hier moeten we met elkaar toch een oplossing voor weten te vinden. Het is niet de eerste keer dat we in de tripletten partijen erg veel moeite hebben om te winnen.

.

Nu moesten er in ieder geval nog twee partijen gewonnen worden in de laatste doubletten ronde om deze ontmoeting met winst af te sluiten. Iedereen wilde ineens reserve staan, maar dat kan natuurlijk niet. Dat is wel aardig voor de reserve die niet zou spelen, maar dan kom je mensen te kort. Er werd bewust gekozen voor de twee vaste opstellingen, wat veelal goed heeft gewerkt: Hans met Peter en Debby met Sjaak. Nieuw was het team Ron met Kees van Ruiten. Debby en Sjaak keken na drie mènes tegen een 0-3 achterstand aan, maar beiden werden daar niet warm of koud van, met scores van 2 en 3 punten per mène werd het vlot 13-3. Er kon in ieder geval niet meer verloren worden, al was die gedachten nog niet aan de orde gekomen. Hans en Peter speelden een spannende pot, waarbij zij telkens gelijk, net voor of net achter kwamen te staan. Bij 11-12 leek het toch even mis te gaan, maar de tegenstander maakte geen gebruik van de geboden kans. Peter schoot de laatste mène overtuigend de boules van de tegenstander weg, waardoor Hans de twee benodigde punten wist te scoren. Ron en Kees speelden een vlakke partij, waarbij Kees nog wat onzeker oogde, maar na 1-5 was het hier erop en erover. Bij 12-5 hadden wij de kans om het simpel uit te maken, als je dan nog 3 boules hebt en je kan het derde punt er niet bij krijgen baal je wel even. De tegenstander haalde in de daarop volgende mène nog een punt, maar dat was het dan ook. De volgende mène maakte Ron het uit met nog niet eens zo’n heel bijzondere boule 13-6.

.

Met 6-2 waren we allemaal dik tevreden, maar met de tripletten loopt het dit jaar nog niet, daar gaan we wat aan doen !!!