2026 Eeuwige Roem toernooi maart
De 50e !!
’s Morgens was ik te gast bij twee van de Lbf-bestuurders. Op mijn omvangrijke lijstje met bespreekpunten stond het Eeuwige Roem toernooi. Als ik het goed had uitgerekend zou het vandaag de 50e keer zijn dat Marianne en André het toernooi organiseerden. En dit soort mijlpalen mag best met enige luister worden opgevuld, maar daarover verderop meer….
Vanmiddag meldden zich 40 deelnemers aan de tafel bij André, ze ontvingen de gebruikelijke bescheiden en namen, voor zover ze nog tijd hadden, eerst maar een bakkie leut. Opmerkelijk was dat velen waarschijnlijk een late lunch hadden genuttigd, want het was toch bijna half twee toen de grote meute binnenkwam. André hield z’n openingswoordje kort en benadrukte dat bij 10-0, 11-0 en 12-0 de voorliggende partij niet meer mocht schieten.
Enfin, nadat we een kaartje van de tafel hadden gepakt verdween eenieder naar de toegewezen baan om zowel mede- als tegenspelers te ontmoeten. Even kletsen, dan tossen, nog even kletsen en daar vlogen het but en de boules over het ongelijke speelveld. De “oh’s” en “ah’s” waren niet van de lucht en de argeloze toeschouwer zou hebben kunnen denken dat de sprekers het moeilijk hadden. Niets was minder waar, het was vanouds gezellig, knus en vriendelijk.
Er was één partij waar het door André benadrukte “niet schieten” in de wind leek te worden geslagen, doch gevieren kwamen we erachter dat bij 10-0 wel degelijk was geschoten. Tja, en toen was het al te laat en stond de eindstand al op het scorebord. Mea culpa! Ronde twee verliep gelijk de eerste, sommige partijen waren in een mum van tijd gespeeld, bij andere moest André ingrijpen om het niet te ver te laten uitlopen.
Bij terugkomst in de kantine troffen we Leo Tijssen aan, die al snel het woord tot Marianne en André richtte en hen èn ons feliciteerde met de 50e Eeuwige Roem. En het bleek ook echt de 50e keer te zijn. Namens het bestuur overhandigde Leo een klein presentje en een bos welriekende bloemen. Uiteraard ging dit gepaard met een oorverdovend applaus van de toehoorders.
Maar de koek was nog niet op, Marianne en André hadden voor alle deelnemers een opgevouwen witte (zak)doek, met daarop de tekst “50 keer Eeuwige Roem André Marianne”. Opnieuw applaus! Persoonlijk vond ik het nogal gewaagd een witte doek uit te delen, vanuit de voetbalwereld is bekend dat het zwaaien met witte doeken onvrede betekent en dat de trainer het veld moet ruimen. Ik ga er vanuit dat vandaag iets anders werd bedoeld, maarrrr…….
Enfin, nog even ronde drie spelen en daarna was het al weer tijd voor de eindstand. Leny van den Burg mocht haar naam op het bord van de Eeuwige Roem plaatsen, chapeau!
Omdat Marianne een hele middag bardienst, inclusief voorbereidingen thuis, best wel vermoeiend begint te vinden vroeg André of er uit de groep mensen waren die een keer achter de bar wilden helpen, waarop zich spontaan twaalf personen aanmeldden, chapeau!
En zo werd het een memorabele 50e aflevering.
De uitslag:
|